Wizard's World

Nie najmniejszy, ale też niezbyt duży dwupiętrowy dom, otoczony ogrodem. Sprawia wrażenie, jakby ogród zajmował większą przestrzeń, niż sam budynek - to jednak efekt powodowany bujnością ogrodu. Dom utrzymany jest w stylu japońskim, widać to zarówno od zewnątrz, jak i w środku. Za wejściem znajduje się miejsce na buty i nieduży korytarz, na którego końcu widać drzwi do łazienki. Drzwi obok prowadzą do niewielkiej toalety, która jest oddzielnie. W łazience znajduje się prysznic i wprowadzona w podłogę wanna z podgrzewaną wodą, mogąca pomieścić trzy osoby. Można tam znaleźć też umywalkę czy lustro. W łazience znajdują się drzwi zamykane na zatrzask od środka, które można otworzyć na ogród. Po prawej znajduje się izba pełniąca rolę salonu z wnęką na ołtarzyk. Znaleźć tam można kilka komódek, niski stolik czy poduszki. W miejscu stolika jest płyta, którą można zdjąć, pod spodem znajduje się palenisko kotatsu. Z salonu niego wyjść na ogród. Po lewej stronie korytarza jest kuchnia z jadalnią i paleniskiem.
Na piętrze po prawej znajduje się sypialnia Ketsueki z dużym łóżkiem, z jednej strony jest ścianka odgradzająca sypianie od niedużej garderoby. Obok jest jeszcze jedna sypialnia, przeznaczona dla gości. Po drugiej stronie korytarza Ket urządziła sobie coś pomiędzy gabinetem a pracownią. Rozstawiona jest tam sztaluga, stolik na farby, biurko z wieloma szufladami i szafa na przybory, wszystko jest tam poukładane w nienagannym porządku, chyba, że właścicielka domu pracuje. Po tej samej stronie znajduje się też niewielka łazienka z prysznicem i tym razem też razem z toaletą.

Nie spodziewała się dzisiaj gości. Zaskoczona uniosła wzrok znad talerza na drzwi prowadzące na korytarz. Powinna otwierać? Warknęła w myślach. Była przecież strażnikiem, dlaczego zachowywała się jak przerażone dziecko? Podniosła się i ruszyła do drzwi. Uchyliła je zaglądając na zewnątrz. Widok wilkołaka ją zaskoczył. Znów nie wiedziała co robić, otworzyła jednak drzwi szerzej.
- Cześć. - Nie czuła się zbyt pewnie. Ostatnio nie potraktowała go uprzejmie i było jej głupio. Z drugiej jednak strony nie czuła się przy nim nadal swobodnie.

Jednak otworzyła. Chłopak uśmiechnął sie do niej lekko.
-No cześć- Trochę tak głupio mu- To dla ciebie-wręczył jej kwiaty.
-Mam nadzieję, że czujesz się lepiej i nie gniewasz się zbytnio na mnie- Nie wpraszał się do niech i trzymał dystans. Zdawał sobie sprawę, ze ta może najzwyczajniej nie mieć ochotę na zapraszanie go czy jakaś rozmowę. Nie miałby nawet jej tego za złe.

I znów była zaskoczona. Na chwilę zawiesiła wzrok na kwiatach zupełnie zmieszana. W końcu jednak wyciągnęła rękę by je przyjąć.
- Ja.. dziękuje. Tak czuję się lepiej, a ty? Ostatnio nie wyglądałeś najlepiej i dziś znów jesteś obity. - Powinna go przeprosić, ale nie bardzo wiedziała jak się za to zabrać. Trzeba to było jednak zrobić.
- Przepraszam Cię za nasze ostatnie spotkanie. Nie byłam uprzejma. - Zgięła się w przepraszającym ukłonie. Nie zapraszała go jednak. Nie chciała wpuszczać go do domu, choć wiedziała, że to znów coś mało odpowiedniego.

Poczochrał się lekko po głowie.
-No to nic takiego, wypadek przy pracy, nic poważnego- No uznajmy tę wersje i będzie dobrze. Głupio mu się zrobiło kiedy ta zaczęła go przepraszać.
-Nie, to nie.. tego- Głupio się czuł- To była moja wina, przysporzyłem ci problemów i ja powinienem cię przepraszać -Tak to doczuwał. Zawalił sprawę, i nie tylko tę.
-To tego będę już szedł ale jakbyś potrzebowała pomocy przy ogrodzie czy coś to daj znać, nie boje się ciężkiej pracy- A i każdy mynt się liczy. Może powinien zaprosić ją do kawiarni czy coś. No tak nie pomyślał od razu. Jeszcze nie poszedł oczkując odpowiedzi.

Skoro tak mówił, no nie mogła się spierać, bo przecież nie wiedziała jak mu się to stało. Pozostało jej więc przyjąć taką informację.
- Co? Nie, nie przejmuj się. - I obu im teraz było głupio. Nie wiedziała co robić. Spojrzała na swoje stopy, co ma robić?
- Heli, przykro mi, że to się tak potoczyło. Mam nadzieję, że u ciebie już wszystko w porządku. - Takie to było... sztampowe. Ale naprawdę liczyła, że u chłopaka zaczęło się układać.
- Dziękuję za propozycję. - Zaprosić go? Czuła, że tego wymaga etykieta, ale już teraz czuła się niezręcznie. Nie chciała z nim siedzieć, bo co też mu powie? Da mu herbatę i będą tylko siedzieć i niezręcznie na siebie zerkać.

-Tak w porządku, jestem od długiego czasu czysty, próbuje jakoś wyjść na prostą- Przejechał sobie dłonią po ramieniu. Trochę niezręcznie.
-Jeśli nie będziesz miała nic przeciwko to chciałbym cię zaprosić jak będziesz miał trochę czasu na kawę i ciasto czy coś- Nadal jak widać kontakty z kobietami są dla niego niezwykle trudne. Powinien chyba sobie już pójść...

Uśmiechnęła się słysząc jego słowa. Zależało jej na tym by się pozbierał. Natomiast jego zaproszenie ją zdziwiło i nawet nie próbowała tego ukrywać.
- To... dziękuję za zaproszenie. Chętnie wybiorę się na herbatę czy kawę. Ale czy możesz zdradzić mi okazję? - Nie bardzo rozumiała dlaczego ją zapraszał. Oczywiście było to miłe, ale była trochę zagubiona.

No tak, takie zaproszenie od praktycznie obcej osoby może być dziwne.
-Po prostu chciałbym cię poznać lepiej i spędzić miło czas... ale tak bez zobowiązań- Szybko ostatnie słowa dodał, bo nie chciał aby ta źle go zrozumiała.
-Ale tego, nic na siłę, nie chce robić nikomu kłopotów- Ani sobie ani innym. chociaż sobie to robi regularnie jakieś, eh.

Uśmiechnęła się nieśmiało. Zapewnienie, że zaproszenie nie pociąga za sobą żadnych zobowiązań z jednej strony mogło uspokoić, z drugiej było niezręczne.
- W porządku, to żaden problem. - No bo przecież nie był, jedynie było trochę dziwnie. Nie chciała jednak odmawiać.
- Cóż, umówimy się jeszcze. - Była zdenerwowana ale starała się tego nie okazywać, chowała się za etykietą i uprzejmym uśmiechem.

-No to...- Czas sobie iść, nie?- To ja już idę, miłego dnia- Posłał jej lekki uśmiech i skierował się na miasto. Wróci chyba do domu. Jak zwykle nie potrafi rozmawiać z kobietami. A myślał, że jednak jakoś przezwyciężył to. Westchnął ciężej. No nic, on nigdy nie będzie tak przebojowy jak Mephisto czy miał ten urok co zielonek. Włożył dłonie do kieszeni kurtki i zarzucił kaptur, tak jakby miało padać. Czuł się głupio.
zt