Wizard's World

Rejestrowała teraz głównie bodźce dotykowe, dlatego też, nie zorientowała się, że Fen do niej mówi, jego dotyk natomiast, od razu wywołał relacje. Spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami, w których jednak jakby złagodniała panika. Wciąż, nie była w stanie się odezwać, póki lekarz nie przestał jej obmacywać. Nie odrywając wzroku od Fena, zaczęła słuchać słów, które teraz jej mózg raczył analizować.
- Fobie to ja miałam i przed... - Szepnęła to właściwe do siebie i dość cicho, nie przerywając Prixirosowi. Słowa o możliwości szybkiego opuszczenia tego miejsca, spowodowały uczucie ulgi. Gdyby się dało, już teraz by wstała i sobie stąd poszła.
- Ja... Jak szybko będę mogła wyjść? - Głos załamał jej się na początku, ale szybko doprowadziła się do porządku.

Ostatecznie nikt nie będzie Cię na siłę tu trzymał. Leczenie pacjentów wymagało, czasu, personelu, wyposarzenia i miejsca. Jednym słowem pieniędzy. Jeżeli tak bardzo chciała wyjść nikt nie będzie jej zatrzymywać na siłę.
Zaleciłbym jednak pozostać, przynajmniej do zakończenia terapii antybiotykiem. Dodał po chwili namysłu. W duchu zastanawiał się, jak to jest że ludzie umierają na ulicahc od zwykłych zakażeń, a Ci którym szpital pomaga tak szybko pragną stąd uciec.
Jeżeli Ketsuki będzie się wachać zbyt długo z decyzją Prixiros ponagli ją zapytaniem. Był zadaniową i skrupulatną osobą. Chciał doprowadzić ten temat do końca.

Chciała pokręcić głową na pytanie Fena, ale kołnierz to uniemożliwiał, znowu. Nim zdążyła się odezwać, głos znów zabrał lekarz. Wysłuchała go trochę ze zrezygnowaniem, wiedziała, że miał rację. Nie chciała jednak zostawać, co jeśli znów będą ją chcieli obmacać? A co jeśli Fena wtedy nie będzie? Nie chciała wpaść w panikę. Przygryzła wargę i westchnęła.
- Czyli dwa dni? W porządku. - No chyba wytrzyma.

Znakomicie… Powiedział powracając do karty i dopełniajac wpis. Nic więcej nie pozostało do zrobienia więc odłożył kartę na miejsce przy łóżku i zaczął ściagać rękawiczki.
W takim razie wszystko jest ustalone, wrazie potrzeby lub pytań proszę zwrócić się do personelu. Tymczasem, żegnam. Powiedział wyrzucając rękawiczki do śmietnika i ruszając na dalszy obchód.
z.t

Od razu się rozluźniła, gdy lekarz odszedł od łóżka. Oznaczało to, że dostała właśnie bliżej nieokreślony okres czasu, bez ryzyka dotykania.
- Czy ja mogłabym to cholerstwo zdjąć. - Warknęła, gdy kołnierz po raz któryś dzisiaj, uniemożliwił jej wygodne ułożenie głowy. Mogła zapytać w sumie lekarza... Ale ten już sobie poszedł.

Fuknęła rozdrażniona, ale zaprzestała walki z kołnierzem. Nie miała przecież uszkodzonego kręgosłupa... Da radę sama głowę na karku trzymać. Nie było co jednak się kłócić. Ręce co prawda miała sprawne i leki przeciwbólowe też robiły swoje, mogłaby go sama zdjąć... Ale chyba jednak trochę logicznego myślenia jeszcze przez nią przemawiało.
Kolejne słowa Fena nie zostały już przyjęte tak spokojnie. Uniósła brew z wyraźnie niezadowoloną miną.
- Nie ma mowy. - Na takie coś się nie zgodzi. Czuła się teraz, jakby chciał decydować za nią.