Wizard's World

Spory dom z dużą ilością pokoi na dole jak i na górze, łazienkami, sporą kuchnią i salonem. Ze specjalną nadbudową dla ptaka gromu i gryfa. Altaną, tarasem, garażem i budynkiem gospodarczym.

Gdy zdjął jej spodnie, podciągnęła nogi, chowając je pod kołdrę. Podczas gdy on rozwieszał jej mokre ubrania, położyła się i naciągnęła nakrycie pod samą szyję.
- Fen... Zostań. - Wyciągnęła do niego rękę. Jeśli stał na tyle blisko by mogła go chwycić, to to zrobiła. Jeśli nie, po prostu leżała z ręką wyciągniętą w jego stronę.

Myślała, że wyjdzie, a jednak zawrócił. Uśmiechnęła się czując jak chwyta ją za dłoń i pociągnęła go bliżej siebie.
- A co w nim złego? - Ona nawet nie dostrzegała możliwej dwuznaczności sytuacji, miała krystalicznie czyste intencje. Chciała jedynie by był obok. Dotyk kogoś innego już dawno by ją spłoszył, nawet gdy była w takim stanie. Kto wie, może nawet zaczęłaby histeryzować. Przy Fenie czuła się jednak inaczej. A jego kontrola i przyzwoitość tylko zwiększały jej zaufanie.
- Proszę. - Spojrzała na niego trochę zaspanymi już ślepiami i przytuliła głowę do jego ręki.

Może na trzeźwo sama by na to wpadła. Z resztą w takim przypadku zapewne czułaby się zbyt zawstydzona by proponować coś podobnego. Teraz jednak miała wystarczająco odwagi, a i Fen wcale się za bardzo nie stawiał.
Gdy usiadł, odwróciła się do niego i zarzuciła mu rękę przez nogę. Nie trzeba było długo czekać, aż wykończona alkoholem i chłodem zaśnie. Nim jednak zupełnie zapadła w sen, przysunęła się bliżej wilkołaka i położyła głowę i ramiona na jego nogach.

Ona zmarzła, a on był niczym żywy grzejnik. Gdy położył się obok, wtuliła twarz w jego tors i po jakimś czasie też, owinęła jego nogę swoją. Przez większość nocy mógł czuć jak się spina i czasem skomli przez sen. Koszmary miewała teraz trochę rzedziej niż kiedyś, ale nadal zdarzały się dość często. Po wizji jaką zobaczyła w parku, nie było szans na spokojną noc. Widziane w wizji obrazy przeplatały się z traumatycznymi wspomnieniami w jedną przerażającą masę.
Dopiero dwie godziny przed świtem, przestała tak nerwowo reagować, jednocześnie jeszcze mocniej wczepiając się w ciało Fena.

Ciężko powiedzieć by była niewyspana, w końcu sporą część nocy jednak spędziła śpiąc. Nie była jednak odpowiednio wypoczęta z powodu alkoholu i koszmarów. Gdy ją pocałował zamruczała coś niewyraźnego i niechętnie rozchyliła powieki. Niemal od razu je zamknęła czując ostry ból spowodowany jasnością. Wtuliła głowę w jego pierś z żałosnym jękiem i nagle się odsunęła, choć jedynie o kilka centymetrów, zdając sobie sprawę gdzie i z kim się znajduje. Wspomnienia z ostatniej nocy zaczęły do niej wracać, co spowodowało oblanie się przez Ket szkarłatnym rumiencem. Czym więcej sobie przypominała tym bardziej była zawstydzona. Rozchyliła ostrożnie powieki i spojrzała na Fena. Nawet nie wiedziała co ma powiedzieć.