Wizard's World

- Zawsze rozumiesz po swojemu? W domu mnie odwiedzałeś. - Oczywiście musiała sprecyzować. Z resztą nawet gdy siedziała, wiele przez ten czas zrozumiała i sporo się zmieniło. Tylko co z tego, jeśli nawet nie chciał się nad tym zastanowić i od razu wyciągał wnioski bez obserwacji.
- Jakoś tego nie czuje. Zdecydowanie lepiej czuje się rozmawiając z tobą. - By się otworzyć, musiała ufać, a obcym się nie ufa. Nie interesowało jej, czy ma dyplom, uprawnienia i umiejętności, to ona oceniała z kim i o czym chce i może rozmawiać.
- Dziękuję. A... Zostaniesz dzisiaj ze mną? - Nie musiał do rana, choć by chciała. Nie chciała wchodzić mu na głowę.

- Wychodziłam kilka razy, z resztą z jarmarku sam mnie pogoniłeś. - Odwróciła się do niego, już nawet z delikatnym uśmiechem i przewróciła oczami. - Z resztą miałam sporo czasu by sobie trochę rzeczy poukładać. - Nawet miała go troszkę za dużo.
- Rozmawiałeś kiedyś o swoich problemach z obcymi? I nie mówię o psychologach szkolnych. - Tego nie uważała za coś takiego. Jak jest się młodym, trochę przymuszonym i tak dalej... Nie to miała na myśli. A alkohol? Oj zdecydowanie umysł jej się otrzeźwił.
- Nie zmuszę Cię, ale proszę. - Zrównała się z nim. Cały czas miała wrażenie, że idzie troszkę z przodu.

- Zawsze będzie jakieś "ale", co? - Musiało być w odpowiednim czasie, miejscu i najlepiej towarzystwie, bo Fen od razu powie, że się nie liczy. Zrezygnowała już z dyskusji na ten temat. Jedynie pokręciła głową z niezadowoleniem i zamilkła.
- I co ci to dało? Nadal uciekasz od ludzi, zamykasz się w pracy i prawie nie masz poza nią życia. - Jakoś ona też nie widziała u niego poprawy przez ostatnie kilka lat.

- Uciekasz. Masz jedynie kontakty służbowe. - To nie jest zdrowe i powinien o tym doskonale wiedzieć. Zaczynała ją irytować tą rozmowa. Jak widać do obu ciężko było przemówić.
- Teraz? Żartujesz? Ty żyjesz w takim trybie od kilku lat, a nie teraz. - Zawsze ten sam typ wymówki. Problem polega na tym, że praca normalnie nie zajmowała całego życia, nawet jeśli była ważna.

No i klasycznie, zawsze wychodziło, że sobie wyrzucali, a sami robili to samo. Prychnęła jak oburzona kotka, nie wytrzymała jednak długo i sama zaczęła się śmiać.
- No dobra, ten problem dzielę z Tobą. - I od razu jakoś wszytsko z niej zeszło. Trąciła go zamknięta dłonią w bok.
- Masz jutro czas? Myślę, że czym szybciej z nim pogadam, tym lepiej. - Jak zacznie to przekładać, będzie jej jeszcze trudniej.
- Właściwe musiałam go nieźle zszokować. - Aż żałowała, że nie mogła zobaczyć jego miny.