Wizard's World

- To postaram się mówić jak zacznę żartować - wtedy na pewno będzie mu łatwiej i szybciej zapamiętać jak coś będzie robiła w żartach czy zabawę.
Pokręciła głową na boki zastanawiając się co powinni zrobić - Zabawa! - krzyknęłam i mocniej odepchnęła Takaro do tyłu zaczynając biec do domu. W dużej odległości krzyknęła - Berek! Nie złapiesz mnie! - to była sprawiedliwa odległość na wyjaśnienie o co chodziło dziewczynie. Przynajmniej jej tak szybko nie złapie, miała taką nadzieję.

Skinął jej głową. No i liczył na spokojny powrót a tutaj takie coś. No zatkało go kiedy go tak pchnęła, mało to na nim zrobiło, no ale to takie niespodziewane! Spoglądał za nią nie wiedząc o co chodzi. No ruszył za nią, bo to no. Takie no! Jak tka moze ruda jedna!

Nari nie miała wyrzutów sumienia, że zrobiła coś takiego. Jak ją złapie to mu powie, że mógł od razu za nią zacząć biec a nie iść. Za to jak pierwsza dobiegnie do domu będzie miała satysfakcję że jej nie złapał szybciej. Na pewno ćwiczenia jakie ostatnio odbywała nie poszły na marne dobrze się czuła a taki dystans nie powinien dla niej stwarzać kłopotu.
Jednak z rozwagę pokonywała przeszkody bez nadwyrężania swoich stawów.

No nie będzie tak dawać się! Przemienił się raz dwa w biegu. Teraz będzie o wiele szybszy i dorwie ją na pewno! W końcu o to tutaj chodzi, nie? On ma kondycje i moze bieg nieprzerwanie bardzo długo! Dorwie ją prędzej czy później. Nie ma bata, żeby było inaczej. Kwestii wyścigu? Jakoś wyleciało to mu.

Biegła przed siebie kierując się do wyjścia z parku a stamtąd prosto do domu. Biegła tak jakby miała pogubić nogi nie wiedziała co zrobił chłopak. Starała się skupić na dotarciu na miejsce jako pierwsza. Widziała drogę główną w parku to dobrze wróżyło! Będzie pierwsza, nie złapie Nari.

2xzt

Będąc już w lesie, spuściła wilkora aby ten mógł pokorzystać i wybiegać się. Kobieta specjalnie nie weszła do parku główna droga aby właśnie ten mógł sobie tutaj pobiegać, powąchać i porobić te swoje wilcze rzeczy. Sam na razie to głownie miała go na oku ale i zajmowała się sowokotem. Tego to miała jednak na szelkach i smyczy. Wlała aby ten w pełni przywykł do niej i do jej trybu życia. Opanował już podstawowe zasady ale jednak nadal drzemała w nim taka młodzieńcza ciekawość i wyrwa. Mając go na smyczy byłą pewna, ze nic sobie nie zrobi. Kiedy wilkor w końcu się zmęczył, zapięła go i ruszyła do wyjścia ale pierw na główną drogę.