Wizard's World

/Jeszcze zanim poszedł do izby przyjęć...

Arkon odchylił się aż w tył, jak mu ktoś zastopował przejście do pacjentów. No tak, karty... no i musiała wypatrzeć zwierzątka - cholerna biurokracja. Wyciągnął chomiki z kieszeni, kucnął plecami do pielęgniarki i je odstawił na podłogę - upewnił się, że podła kobieta ich nie zdepcze! Wszystkiego można się spodziewać po istotach z tego miasta.
- No nie wyjdzie, musicie przeczekać zabieg. I w ogóle nie próbujcie się za mną skradać! - Mrugnął i znów obrócił się, tylko tym razem w stronę pielęgniarki. Westchnął i stał się automatycznie bardziej zmęczony na twarzy. Odebrał raporty, przejrzał je pobieżnie.
- Z węża nic się nie sypie i regularnie go moczę, a lepiej, żebym jej pilnował. - Zbliżył lekko swoją udomowioną kobrę, ale nie na tyle, żeby ta dała radę ugryźć pielęgniarkę. Jak pamiętał, to nie specjalizował się w uzdrawianiu zatrutych istot.
- Chyba, że pani chce się zaprzyjaźnić z jadowitą koleżanką. - Nawet uśmiechnął się krzywo.

Młoda zmiennokształtna będąca cały czas chomiczycą dalej była oburzona reakcją pielęgniarki i czuła do niej złość. Odstawiana na podłogę fuknęła, lecz słysząc słowa Mistrza już wiedziała o co mu chodzi tak naprawdę. Rozchmurzając się kiwnęła łebkiem i skierowawszy wzrok na chomiczycę jej towarzyszącą znowu zaczęła do niej mówić. W zasadzie wyjaśniać zaistniałą sytuację. Zwierzę odpowiedziało jej i obie chomiczki ruszyły gdzieś za drzwi.

Arkon cieszył się z tego, że młoda "asystentka" zrozumiała jego słowa bez żadnych wewnętrznych oporów. Musiał znów skupić się na pielęgniarce, która sprowokowała go do znużonego spojrzenia. Ona, prosta pomocnica w placówce, będzie mu mówiła, jakie mają obowiązki i procedury! Jeśli któryś pacjent na sali umrze w czasie jego grzebania się z tym wszystkim, to już wie, kogo umieścić w protokołach...
- Tak, tak - niech pacjent czeka, krew z niego nie ucieknie, kiedy będę chadzał w te i w tamte. - Otworzył szafę, którą opróżnił z zawartości, tak, by nikt nie myślał jej otwierać na czas jego nieobecności. Po tym kij z uwięzionym wężem umieścił wewnątrz.
- Pamiętaj, żadnych spacerków a tym bardziej żarcików z pluciem na pielęgniarki. Możemy ich nie lubić, ale tak nie wolno! - Zwracał uwagę łuskowatemu pupilkowi, kiwając w bezpiecznej odległości palcem. Wąż instynktownie mógł tylko wodzić za źródłem ciepła, ale raczej był przyzwyczajony do Arkona na tyle, żeby nie rozkładać kołnierza w ramach straszenia i ostrzeżenia.
- Mam ubiór roboczy, prywatny. - Zwrócił się do ukochanej koleżanki z pracy, po czym zarzucił ściągany sznurkiem kaptur na głowę. Uwiązał nakrycie głowy i zaczął kroczyć w stronę wyjścia. - Nie potrzeba mi żadnych czepków! - Zaznaczył, unosząc palec ku górze, próbując zarazem zabrać się za swoją pracę, czyli przejść się korytarzem do tej nieszczęsnej sali z poszkodowanymi.

/Czekam na odpowiedź Losu, czy Arkon może iść robić swoje.