Wizard's World

Jej zapach się zmienił, w końcu rasa robi swoje, ale zdecydowanie był rozpoznawalny. Zerkała jednak na wilkołaka, nie była w stanie stwierdzić, czy ją rozpoznał. Chwilę później przestała się tym przejmować. Nie była ją tą Ket z osady, tamte wydarzenia pozostawiły ślad na jej psychice, ale zmieniła się. Wiele czynników miało na to wpływ, a przebudzenie bestii bardzo przyspieszyło ten proces, nawet jeśli było też nie łatwym przeżyciem.
Wykonała ostatnie okrążenie i zatrzymała się na chwilę. Nie mogła całą noc biegać, dobrze wiedziała z czym ma problem i w końcu należało się za to zabrać. Nie żeby przed przemianą jakoś bardzo trenowała siłę. Teraz w stosunku do człowieka miała jej naturalnie sporo, jednak wśród pobratymców wypadała gorzej niż słabo. Podeszła do jednego ze wzmocnionych magicznie worków i zaczęła w niego uderzać. Starała się wykorzystywać całe swoje ciało, nie tylko ramiona, a jak jej to wychodziło... każdy chyba widział, ale się starała.

Zamarła słysząc glos niedaleko, znany sobie głos. Odwróciła łeb i westchnęła.
- Niestety. - Zdawała sobie sprawę z tej słabości i starała się coś z tym zrobić. Nie miała jednak nikogo, kto by ją pokierował ,a samej nie szło jej znalezienie odpowiedniego rozwiązania. Wiedziała jedynie, że ze swoją siłą, musi posiłkować się pędem i resztą ciała, ale to zbyt mało.
- Więc co powinnam zrobić? - Uniosła jedną brew jednocześnie marszcząc nos. Tylko marudził, czy postanowił jej pomóc? Prawdą było, ze chętnie by jakąś przyjęła.

Podstawy pozycji znała, w końcu uczyła się walczyć bronią. Może przywiązywała do niej trochę zbyt mało uwagi, ale Fenrir z pewnością nie przewróciłby jej w ten sposób. Zachwiała się jedynie, trzymając się jednak nadal na łapach. Nieświadomie warknęła jednak zirytowana i mocniej osadziła się na łapach. Co do walenia na oślep, miał niestety rację. Przy manekinie celowałaby w łeb czy splot słoneczny, przy worku nie było tego modelu i szło jej gorzej.
Przyjrzała się wilkołakowi i spróbowała przyjąć taką pozycję jak on. Nim zdążyła się dobrze przyjrzeć, Fenrir już zaatakował worek i to ze zdecydowanie lepszym rezultatem niż ona. Próbowała dalej odtworzyć pozycję i gdy wilkołak się cofnął i ona spróbowała uderzyć i chyba niewiele się zmieniło.

Zesztywniała czując dotyk i wlepiła w niego ślepia. Machnęła nerwowo ogonem i położyła uszy po sobie. Zaraz się opanowała, przecież to tylko trening. Dała ustawić sobie łapę, drugą... zacisnęła pięści, nie chowając kciuków wewnątrz dłoni. Nim uderzyła, przyjrzała się swoim łapom. Chciała prócz czucia własnego ciała, zapamiętać to też wzrokowo. W końcu uderzyła. Miała wrażenie, że jest lepiej, nadal nie był to efekt zadowalający, ale poczuła jakąś różnicę. Problemem pozostawał brak siły, ale liczyła, że może to nadrobić dobrą techniką i treningami. Uderzyła drugi raz, mocniej zapierając się na łapach i kolejny. Po jeszcze dwóch ciosach przestała. I jak było? Liczyła na jakiś komentarz.

- Niecałe cztery lata. - Długo? Krótko? Zależy, wiadomo, że łatwiej uczyć się od małego. Dobrze wiedziała, że mogłoby być lepiej, ale naprawdę sporo czasu zajęło jej opanowanie kontroli, a bez niej nie mogła ćwiczyć w tym ciele. Uniosła brew zdziwiona ale wykonała polecenie. Jako zmienno też była wilkiem i poruszanie ogonem było łatwizną. Przyzwyczajona była jednak do balansowania nim gdy stała na czterech łapach. Środek ciężkości był inny, poruszanie się inne. Potrafiła używać ogona, ale nie potrafiła zastosować tych ruchów w stosunku do tego ciała. Co innego w formie Hispo, tam wszystko było tak naturalne.